fbpx

Maria (72) had van jongs af aan al last van urineverlies. En niet zo’n beetje ook. Bij hoestbuien joeg ze er een pak incontinentiemateriaal per dag doorheen. Op haar werk had ze zelfs een handdoek op haar eigen stoel.

“Ik was zo’n Annelies van der Pies: ik kon erg goed in m’n broek plassen van het lachen.
Door blaasontstekingen en zwangerschappen werd het er niet beter op. Eigenlijk verloor ik voortdurend druppeltjes. En ik ging steeds vaker voor de zekerheid plassen. En nog een keer… Als ik in de auto alleen al dacht dat er een benzinepomp aankwam, dan moest ik al.”

 

Urineverlies na een heupoperatie

“De sluizen gingen echt los toen ik in korte tijd twee nieuwe heupen kreeg. Onvoorstelbaar hoeveel urine ik verloor! Het huis stond vol met pakken Tena. Maar ja, ik was allang blij dat ik weer kon lopen en dat mijn heupen het weer goed deden. Niemand had me ooit gewaarschuwd dat urineverlies mogelijk een bijkomend effect zou zijn. Ik heb dat later ook tegen die orthopeed gezegd.”

 

“Ik ben minder gaan drinken en heel vaak gaan plassen”

“Een keer kletterde de urine over de vloer toen ik moest lachen. Gênant was dat. Ik ben toen minder gaan drinken en heel vaak gaan plassen. Ik moest er niet aan denken dat ik leeg zou lopen waar anderen bij waren.

Omdat het incontinentiemateriaal zorgde voor vaginale jeuk en schimmels ben ik overgestapt op katoenen inlegkruisjes. Stapels gingen er doorheen.”

 

“Ik dacht: Het is zoals het is.”

“Ik heb bekkenbodemtherapie gehad, met van die elektro schokjes. Het hielp wel wat om het wat hanteerbaarder te maken, maar het was niet over. Ik kon het urineverlies wel redelijk onder controle houden, behalve als ik moest niezen, lachen of hoesten. Ik had soms (griep)periodes waarin ik erg veel moest hoesten. Nou, dan joeg ik er in één dag zomaar een pak super Tena’s doorheen. Ik dacht: Het is zoals het is.”

 

“Ik stap niet zomaar ergens in”

“En toen zag ik de SUN training op Facebook voorbijkomen. Nou stap ik helemaal niet zomaar ergens in, maar iemand uit mijn netwerk deed de training. En bij haar dacht ik: als zij het doet, als zij zegt dat het goed is, dan geloof ik dat.

Verder vond ik het wel vanzelfsprekend wat Erna uitlegde in de drie gratis video’s. Ik had nooit stilgestaan bij hoe het werkte met je bekkenbodemspieren. Maar ik ben wel iemand die bij voorkeur een medische ingreep voorkómt als dat kan.

Toen heb ik mij aangemeld. Wel na overleg met mijn man. Het samen hebben over het kopen van een bank is toch iets anders dan over het zelf wel of niet zo’n soort training gaan doen. Maar mijn man spoorde me juist aan om de SUN training te gaan doen.”

 

“Achteraf is het erg makkelijk gegaan”

“De allereerste keer met de eitjes oefenen, vond ik zo gênant. Ik was erg bang dat mijn man de kamer in zou komen. Maar beetje bij beetje vond ik het oefenen geen probleem meer. Achteraf is het erg makkelijk gegaan. In no time.

Een week of 2 nadat ik met de eitjes was begonnen, kon ik een langere wandeling maken en ik hoefde ‘s nachts minder vaak te plassen.

Het was ook fijn in de Facebook groep, dat lotgenotencontact. Het maakt niet uit of je urineverlies hebt door een zwangerschap of door nieuwe heupen. Het is fijn te merken dat je niet de enige bent. Het relativeert ook dat anderen meer klachten hebben.”

 

“Liever nieuwe onderbroeken, dan een pak Tena’s”

“Die inlegkruisjes liggen nog wel in het laadje, maar ik gebruik ze nooit meer. Ik moest zelfs nieuwe onderbroeken kopen. Maar ja, liever nieuwe onderbroeken, dan een pak Tena’s.

Laatst gingen we met de trein naar mijn zoon. Vroeger ging ik dan op elk station plassen en zodra ik in de trein zat, moest ik al weer. Nu hoef ik dat helemaal niet meer.”

 

“Aan de kant, jongens, oma moet plassen”

“Als ik bij mijn zoon kwam, was het altijd:  ‘Aan de kant, jongens, oma moet eerst plassen.’ Hij was verbaasd dat ik iedereen nu gewoon eerst kon knuffelen en niet meer als eerste naar de wc holde.

Ik ben wel in m’n gedachten nog bezig met de angst voor urineverlies. Ik heb er bijna m’n hele leven last van gehad, dus dat gaat niet zomaar over. Ik kan droog niezen, maar als ik loop, ga ik toch nog even stilstaan voordat ik nies. En soms heb ik het gevoel dat ik urine verlies, maar dan blijkt het niet zo te zijn. Mijn hoofd moet er nog aan wennen, denk ik.”

Ben jij ook een Annelies van der Pies?

Ga dan nu aan de slag om je urineverlies te stoppen, net als Maria. Zoals ze terecht zei: het maakt niet uit of je incontinent bent na een zwangerschap of door nieuwe heupen. De SUN training helpt moeders wél hun urineverlies te stoppen.

Geen idee wie Annelies van der Pies is?

Of gewoon weer even dat hilarische liedje horen?

Zing luidkeels het refrein mee:

“Ze noemen me: Annelies van der Pies.
Ik moet al piesen als ik nies.
Vertel mij nooit een goeie grap,
want mijn sluitspier is te slap.”