fbpx

Met An (71 jaar) heb ik al een tijdje contact, via de mail. De eerste mail was een reactie op mijn vraag hoe het met haar urineverlies ging. Ze schreef: “Urineverlies is chronisch als gevolg van een hersenbloeding. Dus ik doe het er maar mee.”

Wat later schrijft ze: “Wat betreft de incontinentie: er is geen peil op te trekken. De ene dag ben ik de Niagara-watervallen, de andere dag de Sahara, zonder dat ik daar een aanwijsbare reden voor kan vinden (mijn makke: ik probeer alles te verklaren).

Ik ben me er ook van bewust dat het ook deels “tussen de oren” zit. Wanneer ik bijvoorbeeld op pad ben geweest, uit de auto stap en richting de voordeur loop, de sleutel on het slot steek, dan gaat het 9 van de 10 keer fout, terwijl ik in de auto nog geen aandrang had. Sterker nog, al heb ik 10 minuten daarvoor nog geplast, dan nog kan het mis gaan. Puur mentaal dus.

Daar werk ik nu aan. Met mind over body en hardop tellen (voorbijgangers zullen hun wenkbrauwen wel optrekken), kom ik een heel eind.

Wanneer ik mijn leven lang oefeningen zou moeten doen of eventueel medicatie (zonder te veel bijwerkingen, ik slik al genoeg medicijnen) zou moeten gebruiken dan heb ik dat ervoor over. En als dat niet gaat, dan blijft het bij incontinentiemateriaal.”

Van haar mails krijg ik geregeld tranen in mijn ogen. Van het lachen om haar droge humor, haar woordspelingen. En van ontroering. Om wat ze heeft meegemaakt, hoeveel dalen ze heeft gezien, en hoe ze ondanks dat de moed erin houdt en doorzet.

Humor en doorzettingsvermogen. De ideale ingrediënten om echte resultaten te krijgen. Ook als je het eigenlijk niet meer verwacht.

De kans is aanzienlijk dat jij geen hersenbloeding hebt gehad. Ik hoop in elk geval dat dat zo is. Lees Ans verhaal en bedenk: als zij het kan, na een hersenbloeding, kan ik het ook.

 

“De drogist is er niet armer van geworden”

Acht jaar geleden kreeg ik een hersenbloeding. Een van de gevolgen: erg vaak plassen. M’n plas ophouden was er al helemaal niet bij.

Dat maakte me onzeker, ik vond het gênant en ja, ik werd er eerlijk gezegd best verdrietig van. Zolang ik thuis was, vond ik het irritant dat ik meestal nat de wc bereikte, maar wanneer ik de deur uit moest, werd het pas echt vervelend.

Thuis gebruikte ik maandverband (de drogist is er niet armer van geworden) en als ik wegging incontinentiebroekjes.

Vlak voordat ik de deur uit ging, plassen. Vaak was ik nog geen kwartier op pad of het was al mis. Balen! En als ik het onderweg droog hield, dan gebeurde het steevast wanneer ik uit de auto stapte. De voordeur haalde ik niet droog.

 

“Op internet las ik dat er niet veel te doen is aan urge incontinentie”

Zoeken op internet leerde me dat ik last had van urge incontinentie en dat daar niet veel aan te doen was. Schoorvoetend ging ik naar de huisarts, die me doorverwees naar de bekkenfysiotherapeut.

Veel vertrouwen had ik daar niet in, want het was geen stressincontinentie, maar vanuit de gedachte: baat het niet, dan schaadt het niet. De incontinentie werd er noch beter, noch slechter van. De meeste baat had ik bij haar tips om de obstipatie aan te pakken.

Een uroloog zag ik niet zitten: matjes, een bandje en aanverwante artikelen leken me ook niet ‘halleluja’. En dus bleef het doormodderen.

Ik baalde als een stekker. Ik beperkte voeding en dranken die invloed hadden op de blaas, experimenteerde met meer en minder drinken, trainde braaf de bekkenbodemspieren. Zonder resultaat.

 

“Ben er bijna. Jaag iedereen van de wc en zet de deur alvast open!”

Ik ben gehandicapt, heb een flink huis, moet ver lopen naar de wc, en heb een oude hond, die al net zo slecht ter been is als ik en die het liefst in het loopje ligt. Je raadt het al, dat ging zeer regelmatig fout. En omdat ik alleen ben, was die arme hond het pispaaltje. Interesseert hem gelukkig niks, zo lang tegen hem praat.

Mijn kinderen wonen allebei 140 km van me vandaan. Dat betekent, als het meezit, anderhalf uur in de auto. Nou, dat is best lang als je zo vaak moet plassen. Als ik er bijna was, biddend en smekend dat de stoplichten meewerkten, de brug niet openstond en de medeweggebruikers een beetje doorreden, belde ik op: “Ben er bijna. Jaag iedereen van de wc en zet de deur alvast open!” En dan, als ik er eindelijk was: Hoppa! Dan ontsnapte het alsnog uit m’n blaas, voordat ik de deur van de wc open had. Vergeef me: ik heb menig keer een hartig woordje met de Heer gesproken!

 

“Ook mijn brein kon nog wat leren”

Ik had dan ook flinke twijfels of de Rust in je Blaastraining wel zou helpen, omdat de oorzaak van het blaasgedoe de halfzijdige verlamming is. En dus de verstoorde aansturing vanuit de hersenen. Plus: overal lees je dat aan urge incontinentie weinig te doen is.

Maar wat bleek? Ook mijn brein kon nog wat leren. Door m’n hersenen te vertellen dat ik mijn plas best kan ophouden, dat ‘ie nog lang niet op knappen staat, en door hardop te tellen wanneer ik aandrang heb, lukt het me steeds vaker om het droog te houden. Zelfs wanneer ik op pad ben geweest. Ik krijg meer controle over mijn hersenen.

 

“Uitstellen wordt acuut afgestraft”

Maar….ik moet blijven focussen. Heb nog wel eens de neiging te veel uit te stellen. En dat wordt acuut afgestraft.

Natuurlijk weet je best dat je niet alleen bent met dat probleem. Maar de verhalen, tips en suggesties die je krijgt van de “medezeikerds” en van Erna zijn zinvol en geven ook steun.

De aandrang wisselt sterk, zoals mijn hele lijf wisselend reageert. Ik heb het urineverlies nog niet onder controle, maar heb wel steeds vaker “goede” dagen, zolang ik blijf focussen. ‘s Nachts gaat het goed. Ik hoef er slechts 1 of 2 keer uit.

 

“Een verademing”

Het grootste pluspunt vind ik wel, dat ik meestal droog uit en thuiskom, ook na een lange rit. De kinderen hoeven niet meer de wc vrij te houden. Dat is oprecht een verademing.

In zes weken tijd heb ik dus echt al resultaat. Het probleem is niet in een keer van de baan, maar ik blijf mezelf trainen, totdat het is ingesleten. Maar het werkt! En dat zonder medicatie of ingrepen.

Wil jij ook Rust in je Blaas?

Herken je de klachten van An? Die voortdurende aandrang, bovenal als je in de buurt van een wc komt? Die ‘Niagara-watervallen’ op sommige dagen, de urge incontinentie, waarbij je steevast te laat bent bij het toilet?

Doe dan nu mee aan de tweede testversie van, tegen een sterk gereduceerd tarief. Er kunnen 50 mensen meedoen.

 

Meld je nu aan

 

Je gaat op 1 november van start om jouw urge incontinentie te veranderen in Rust in je Blaas.